Quinton Rampage Jackson

Przygodę z MMA rozpoczął w wieku 21 lat od udziału w małych, lokalnych galach. Olbrzymia siła i umiejętności zapaśnicze umożliwiają mu stosowanie efektownych rzutów, które to stają się szybko jego znakiem rozpoznawczym. Dzięki wielu odniesionym zwycięstwom został zaproszony do Pride FC.

Już w swoim debiucie w tej organizacji, w lipcu 2001 roku, zmierzył się z bardzo trudnym przeciwnikiem - Kazushim Sakurabą, idolem japońskiej publiczności. Mimo, że kilkakrotnie rzucił o ring Japończykiem, musiał się poddać kiedy Sakuraba założył mu duszenie zza pleców. Jednak Jackson nie zraził się porażką i po serii zwycięstw, stanął do walki z Kevinem Randlemanem. Jej zwycięzca miał walczyć z mistrzem wagi półciężkiej Wanderleiem Silvą, który obserwował ten pojedynek z widowni. Quinton wygrał przez nokaut, a po walce wdał się w kłótnię i przepychankę z Silvą, który wtargnął na ring. Do walki z Silvą jednak nie doszło, ale w 2003 roku Jackson wziął udział w turnieju Grand Prix.

W półfinale niespodziewanie zdemolował gwiazdę UFC Chucka Liddella, a w finale wreszcie zmierzył się z Wanderleiem Silvą. Jednak przegrał przez nokaut, po otrzymaniu 16(!) ciosów kolanem w głowę. Mimo to utrzymał się w czołówce najlepszych zawodników wagi półciężkiej, a po wspaniałym zwycięstwie w walce z Ricardo Aroną, którą zakończył spektakularnym rzutem, stanął do rewanżu z Silvą. Ich druga walka stoczona w październiku 2004 roku zapisała się w historii Pride jako jedna z najlepszych. Przez dwie rundy trwała niesamowita wymiana ciosów, zarówno w stójce, jak i w parterze, a Jackson był bliski zwycięstwa kiedy zajął dogodną pozycję i zaczął zadawać Silvie groźne ciosy. Jednak zakończenie walki uniemożliwił mu gong kończący pierwszą rundę. Pod koniec drugiej rundy, po otrzymaniu potężnego prawego haka i ciosu kolanem, został bardzo ciężko znokautowany, dopiero po kilku minutach był w stanie podnieść się z ringu o własnych siłach. W 2005 roku ponownie wystartował w turnieju Grand Prix, ale tym razem już w pierwszej rundzie został znokautowany przez Mauricio "Shoguna" Rue.

Po tej porażce stoczył jeszcze jedną walkę w Pride, a następnie przeniósł się do UFC. Już w drugiej walce w tej organizacji, w maju 2007 roku, zmierzył się z mistrzem wagi półciężkiej Chuckiem Liddellem. Liddell, który od czasu porażki z Jacksonem wygrał przez nokaut siedem kolejnych walk i to z takimi gwiazdami jak: Tito Ortiz, Randy Couture czy Renato Sobral, uchodził za zdecydowanego faworyta. Jednak już w pierwszej rundzie Quinton silnym ciosem posłał go na deski a następnie skończył walkę ciosami w parterze. Trzy miesiące później stanął do walki z Danem Hendersonem, posiadaczem pasa mistrzowskiego wagi półciężkiej Pride, który pas ten odebrał Wanderleiowi Silvie.

Jackson, po pięciu zaciętych rundach, zwyciężył przez jednogłośną decyzje sędziów, stając się tym samym pierwszym posiadaczem zunifikowanego pasa mistrzowskiego. Następnie zdecydował się zostać trenerem jednej z drużyn w realiy-show "The Ultimate Fighter 7". Drugim trenerem został Forrest Griffin i, zgodnie z niepisaną tradycją, to zapewne on będzie kolejnym przeciwnikiem Jacksona.